Όταν ο Θεός έπλασε τη μητέρα...

Ο Θεός κάλεσε τον πιο αγαπημένο Του άγγελο και του παρουσίασε ένα πρότυπο μητέρας. Στον άγγελο δεν άρεσε αυτό που είδε.
- Εργαστήκατε πολύ, Κύριε, δεν ξέρετε πλέον τι κάνετε, είπε ο άγγελος. Κοιτάξτε! Φιλί ειδικό, που θεραπεύει όλες τις αρρώστιες, έξι ζευγάρια χέρια για να μαγειρεύει, να πλένει, να σιδερώνει, να φροντίζει, να ελέγχει, να καθαρίζει. Δε θα δουλέψει!
- Το πρόβλημα δε είναι τα χέρια, αντέτεινε ο Θεός. Είναι τα τρία ζευγάρια μάτια που χρειάστηκε να βάλω: ένα για να βλέπει το παιδί της πίσω από κλειστές πόρτες και να το προστατεύει από ανοιχτά παράθυρα, ένα άλλο για να το κοιτάζει με αυστηρότητα όταν πρέπει να του μάθει κάτι ουσιώδες και το τρίτο για να του δείχνει διαρκώς τρυφερότητα και αγάπη, όση δουλειά κι αν έχει εκείνη!
Ο άγγελος εξέτασε το πρότυπο της μητέρας πιο προσεκτικά.

- Κι αυτό τι είναι;
- Ένας μηχανισμός αυτοθεραπείας. Δε θα έχει χρόνο να αρρωσταίνει, θα πρέπει να ασχολείται με το σύζυγό της, με τα παιδιά, με το σπίτι.
- Νομίζω ότι πρέπει να ξεκουραστείτε λίγο, Κύριε, είπε ο άγγελος. Και να επιστρέψετε στο κλασικό πρότυπο με τα δύο χέρια, τα δύο μάτια, κλπ.

Ο Θεός συμφώνησε με τον άγγελο. Αφού ξεκουράστηκε, μεταμόρφωσε τη μητέρα σε κανονική γυναίκα. Εξομολογήθηκε όμως στον άγγελο:

- Χρειάστηκε να της δώσω μια τόσο δυνατή θέληση, ώστε να νομίζει ότι θα έχει έξι χέρια, τρία ζευγάρια μάτια και ικανότητα αυτοθεραπείας. Αλλιώς δε θα καταφέρει να εκπληρώσει το καθήκον της.
Ο άγγελος την εξέτασε από κοντά. Κατά τη γνώμη του, αυτή τη φορά ο Θεός είχε επιτύχει. Ξαφνικά όμως πρόσεξε ένα λάθος:

- Αδειάζει. Αναρωτιέμαι, Κύριε, μήπως βάλατε ξανά υπερβολικά πολλά πράγματα σ' αυτό το πρότυπο μητέρας.
- Δεν αδειάζει. Αυτό ονομάζεται δάκρυ.
- Και σε τι χρησιμεύει;
- Για να δείχνει χαρά, λύπη, απογοήτευση, πόνο, θυμό, ενθουσιασμό.
- Κύριε, είστε μεγαλοφυΐα! Αναφώνησε ο άγγελος. Ακριβώς αυτό ήταν που έλειπε για να συμπληρωθεί το πρότυπο.

Ο Θεός πρόσθεσε με ύφος μελαγχολικό:

- Δεν το έβαλα εγώ. Όταν συναρμολόγησα όλα τα μέρη, το δάκρυ εμφανίστηκε από μόνο του.

Ο άγγελος συγχάρηκε πάλι τον Παντοδύναμο κι έτσι δημιουργήθηκαν οι μητέρες.

μπήκαμε εδώ και μέρες στον 4ο χρόνο...

...ζωής του blog εδαύτου...και συνεχίζουμε...άγνωστο μέχρι πόσο...

ευχαριστούμε όλους όσους το επισκέπτονται όσους μοιράζονται τις γνώμες τους μαζί μας...

να είστε όλοι το κατά δύναμη καλά!

Πρόταση για επανάληψη της «δίκης των 6»

Υπέρ της επανάληψης της “δίκης των 6” του 1922, μετά την Μικρασιατική καταστροφή, τάχθηκε ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Αθαν. Κονταξής ενώπιον της Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου.


Η συγκεκριμένη υπόθεση απασχόλησε την Ολομέλεια του Αρείου Πάγου μετά από παραπομπή του Ποινικού Τμήματος, καθώς οι αρεοπαγίτες του εν λόγω Τμήματος αποφάσισαν για το θέμα αυτό με διαφορά μίας ψήφου (3-2). Η πλειοψηφία του Ποινικού Τμήματος τάχθηκε υπέρ της επανάληψης της “δίκης των 6”, καθώς έχουν αποκαλυφθεί άγνωστα έως πρότινος γεγονότα, βάσει των οποίων και οι έξι ήταν αθώοι.

Από την άλλη πλευρά, η μειοψηφία πρότεινε απόρριψη της αίτησης για επανάληψη της δίκης, υποστηρίζοντας πως τα στοιχεία που προσκομίστηκαν δεν θεμελιώνουν τη βασιμότητα της επανάληψης της δίκης.

Η αίτηση επανάληψης της δίκης κατατέθηκε στον Άρειο Πάγο στις 20 Ιανουαρίου 2008 από τον Μιχάλη Πρωτοπαπαδάκη, εγγονό του Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη, με τον ισχυρισμό πως έχουν προκύψει νέα στοιχεία που καθιστούν πρόδηλη την πλάνη κατά τη διεξαγωγή της δίκης το 1922.

Κατά τον αντεισαγγελέα Αθαν. Κονταξή, εσφαλμένα παραπέμφθηκε το ζήτημα στην Ολομέλεια λόγω της διαφοράς μίας ψήφου, καθώς, όπως παρατήρησε, αυτό ισχύει σε περιπτώσεις αναιρέσεων και όχι για αιτήσεις επανάληψης δικών. Συνεπώς, ισχύει η απόφαση του Τμήματος που έχει ταχθεί υπέρ της επανάληψης της δίκης.

Ιστορικά στοιχεία

Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, εκδηλώθηκε στρατιωτικό κίνημα υπό τους συνταγματάρχες Πλαστήρα και Γονατά και τον αντιπλοίαρχο Φωκά, προκαλώντας την παραίτηση της κυβέρνησης Τριανταφυλλάκου και του Βασιλιά Κωνσταντίνου (14 Σεπτεμβρίου 1922) υπέρ του υιού του Γεωργίου Β’.

Εν συνεχεία, η συγκρότηση της Επαναστατικής Επιτροπής στην Αθήνα, προέβη σε συλλήψεις αντιβενιζελικών πολιτικών και σε διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε στις 9 Οκτωβρίου στην Πλατεία Συντάγματος με τη συμμετοχή 100.000 ανθρώπων, ζητήθηκε η εκτέλεση των υπευθύνων της τραγωδίας.

Τις εκτελέσεις των έξι απαίτησαν οι Πάγκαλος, Οθωναίος, Χατζηκυριάκος και Αλέξανδρος Παπαναστασίου, ενώ κανονική δίκη επεδίωξαν οι Πλαστήρας, Δαγκλής και Γονατάς. Με το συμβιβασμό των δύο πλευρών, αποφασίστηκε ίδρυση Εκτάκτου Στρατοδικείου.

Ο υποστράτηγος Θεόδωρος Πάγκαλος ανέλαβε επικεφαλής της ανακριτικής επιτροπής και με το πόρισμα της Επιτροπής, παραπέμφθηκαν να δικαστούν στο Έκτακτο Στρατοδικείο με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας οκτώ πρόσωπα, που έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο την περίοδο 1920-1922:

Δημήτριος Γούναρης, 59 ετών, πρώην πρωθυπουργός

Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, 68 ετών, πρώην πρωθυπουργός

Νικόλαος Στράτος, 50 ετών, πρώην πρωθυπουργός

Νικόλαος Θεοτόκης, 44 ετών, υπουργός Στρατιωτικών στην Κυβέρνηση Πρωτοπαπαδάκη

Γεώργιος Μπαλτατζής, 56 ετών, υπουργός Εξωτερικών στις κυβερνήσεις Γούναρη, Πρωτοπαπαδάκη

Ξενοφών Στρατηγός, υποστράτηγος, ε.α., 53 ετών, υπουργός Συγκοινωνιών στην κυβέρνηση Γούναρη

Μιχαήλ Γούδας, υπονάυαρχος ε.α., 54 ετών, υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Γούναρη

Γεώργιος Χατζηανέστης, αντιστράτηγος, 59 ετών, Αρχιστράτηγος Μικράς Ασίας και Θράκης

Η δίκη, που διεξήχθη στην Παλαιά Βουλή, διήρκεσε από τις 31 Οκτωβρίου έως τις 15 Νοεμβρίου 1922. Το Στρατοδικείο επέβαλλε παμψηφεί την ποινή του θανάτου στους Γεώργιο Χατζηανέστη, Δημήτριο Γούναρη, Νικόλαο Στράτο, Πέτρο Πρωτοπαπαδάκη, Γεώργιο Μπαλτατζή και Νικόλαο Θεοτόκη και την ποινή των ισοβίων δεσμών στους Μιχαήλ Γούδα και Ξενοφώντα Στρατηγό.

Επίσης, διέταξε τη στρατιωτική καθαίρεση του αρχιστράτηγου Γεωργίου Χατζηανέστη, του υποστράτηγου Ξενοφώντος Στρατηγού και του υποναυάρχου Μιχαήλ Γούδα, στους οποίους επέβαλε και χρηματικές ποινές.

Η καταδικαστική απόφαση ανακοινώθηκε στους έξι κρατουμένους που βρίσκονταν στις φυλακές Αβέρωφ από τον επαναστατικό επίτροπο Νεόκοσμο Γρηγοριάδη. Δύο ώρες αργότερα τους έξι κρατουμένους παρέλαβαν δύο φορτηγά που τους μετέφεραν στο Γουδή, όπου και εκτελέστηκαν.



Από http://www.cosmo.gr/News/Hellas/255877.html

Πως περάσαμε από τον παραδοσιακό στον...μαξιμαλιστή καταναλωτή

Μια απόπειρα καταγραφής της σύγχρονης πραγματικότητας στην ελληνική καταναλωτική κοινωνία. Ίσως σε κάποιους το κείμενο φανεί «βαρύ», αλλά δίνει σαφή εικόνα του σήμερα.


Ο σημερινός «μαξιμαλιστής» καταναλωτής δεν δεσμεύεται μέσα από χωρο-χρονικές κατατάξεις έναντι του παραδοσιακού καταναλωτή. Δεν υπάρχει πια σε ένα συγκεκριμένο σημείο αγοράς, αλλά βρίσκεται δυνητικά παντού. Σαφές έμβλημα της τάσης είναι οι on line αγορές οι οποίες μετασχηματίζουν νέες συνθήκες στην διαδραστκή επικοινωνία και στο άμεσο διάλογο με τον καταναλωτή
Ο «μαξιμαλιστής» καταναλωτής φέρει πρωταγωνιστικό ρόλο σε μία κοινωνία την οποία χειρίζεται με ηδονιστικό τρόπο : είναι κινητικός, κριτικός, ευμετάβλητος και άπιστος! Η αγορά από τη δική της πλευρά, καθορίζεται από τη ζήτηση και συνεπώς ανανεώνει διαρκώς τη προσφορά της. Η ταχύτητα με την οποία λανσάρονται καταναλωτικά αγαθά είναι ιλιγγιώδης, όσο και η αύξηση της καταναλωτικής (και ενίοτε επισφαλούς) πίστης για να τροφοδοτήσει ΜΗ ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ – ΑΝΑΓΚΕΣ.
«Πώς έχει λοιπόν μετουσιωθεί ο παραδοσιακός καταναλωτής στον μαξιμαλιστή καταναλωτή;»
Η καταναλωτική ευχέρεια αναγείρεται από τη μόδα σε πάρα πολλά καταναλωτικά αγαθά. Aλλάζουμε κινητό τηλέφωνο κάθε 6 μήνες για να έχουμε το τελευταίο μοντέλο της .Χ ... μάρκας. Οι οίκοι μόδας λανσάρουν νέο άρωμα κάθε χρόνο αντί κάθε 3- 4 χρόνια, ενώ οι αυτοκινητοβιομηχανίες γίνονται τολμηρές και ρηξικέλευθες στη παρουσίαση μοντέλων κάθε χρόνο.
Η ΒΡΑΧΥΠΡΟΘΕΣΜΗ ΖΩΗ των προϊόντων καταγράφει το ψυχογράφημα του ηδονιστή καταναλωτή της στιγμής και της απόλαυσης. Σε αντίθεση με το παραδοσιακό καταναλωτή που διαβεβαίωνε τη παρουσία του με τη επίδειξη υλικών αγαθών ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΞΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ….
Ο μαξιμαλιστής καταναλωτής διαπρέπει στη κυκλοφορία μαρκών και προϊόντων ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ!
Συνεπώς, όλοι οι καταναλωτές είναι δυνητικοί καταναλωτές για το διαφημιζόμενο. Στο παρελθόν, ο καταναλωτής ήταν συμπυκνωμένος σε μία ηλικία κάτω από 50 και πάνω από 25. Τι πιο απλό για ένα διαφημιστή να πειθαρχεί σε στρατηγική που απευθυνόταν σε μία ενιαία αγορά με συγκεκριμένο προφίλ. Σήμερα, βιώνουμε κατακερματισμένες αγορές με πρωταγωνιστές ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΗΛΙΚΙΑΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ. Από την αγορά των νεογέννητων, των παιδιών, των εφήβων (με αρκετές υποαγορές της εφηβείας), των νεαρών ενήλικων, των σαραντάρηδων, των μεσήλικων, της τρίτης ηλικίας, κοκ.
Οι κατακερματισμένες αγορές όχι μόνο δεν έχουν αστικά στενεμένο ορίζοντα, αλλά διασπώνται σε ακόμα περισσότερα κομμάτια για να υπηρετήσουν εναλλακτικά γούστα και αισθήσεις που επιβεβαιώνουν την ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ. Δηλαδή, μίας αγοράς χωρίς να λειτουργεί με ένα κέντρο λήψης αποφάσεων και να «σκιάζεται» από νόμους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής τάσης είναι η γειτνίαση της haute couture με την φθηνή και νεανική μόδα όπως αποτυπώνεται μέσα από τον όρο Mix n’ Match. To ότι ανήκει κάποιος σε μία κοινωνική τάξη δεν εγγυάται πλέον ένα συγκεκριμένο τύπο κατανάλωσης.
Στο παρελθόν, ορισμένα προϊόντα ήταν «συμφιλιωμένα» με κοινά στόχος με σαφή ταξική προτίμηση. Σήμερα αυτό δεν ισχύει πια. Η σαραντάρα κυρία, μεγαλοστέλεχος εταιρείας, που πάει να ψωνίσει για την ίδια και τη έφηβη κόρη της από τα καταστήματα νεανικών ενδυμάτων Bershka και ταυτόχρονα θα επισκεφτεί για αξεσουάρ τσάντας τον οίκο υψηλής ραπτικής Louis Vuitton. Ο δημόσιος υπάλληλος μπορεί να επισκεφθεί τη Κούβα για τις καλοκαιρινές του διακοπές.
Η λογική λοιπόν του ΑΤΟΜΙΣΜΟΥ δίνει μία να πνοή σε ένα προσωποποιημένο καταναλωτισμό ο οποίος δεν εγγράφεται πια μέσα σε συγκεκριμένες κοινωνικο-επαγγελματικές κατηγορίες.
Η νέα φόρμα καταναλωτισμού αντανακλά σε σημαντικό βαθμό την αμεσότητα, την « εδώ και τώρα» ικανοποίηση. ΟΜΩΣ…
Η συμπεριφορά του «παρορμητικού καταναλωτή » αυτή καθεαυτή συνιστά ένα κομμάτι του ευρύτερου παζλ με πολλαπλές αναγνώσεις που ερμηνεύει τη συνολική καταναλωτική συμπεριφορά του. Ο σημερινός καταναλωτής είναι περισσότερο πληροφορημένος, και αποφασίζει για την επιλογή του μέσα δομημένη έρευνα αγοράς και κριτική σκέψη γύρω από την τιμή, την ποιότητα, κλπ. Το ίδιο άτομο μπορεί να συγκινείται από το έντεχνο θέατρο όσο και από αμερικανικές υπερπαραγωγές θεάματος. Το ίδιο άτομο σε διαφορετικές στιγμές, επιλέγει διαφορετικές αγοραστικές συμπεριφορές.
Μαζί με τη λογική της υπερβολής στον καταναλωτισμό, διακρίνεται η αρχή ενός «ανώτερου» καταναλωτισμού σύμφωνα με τον οποίο, ο καταναλωτής νιώθει τη ανάγκη να προβάλλει την « ηθική» του ταυτότητα. Όσο η πολιτική και η θρησκεία δυσκολεύονται να δώσουν στίγμα κοινωνικής ταυτότητας, τόσο ο καταναλωτής θα ψάχνει να βρει το « αποκούμπι» του μέσα από την κατανάλωση. Αγοράζοντας λοιπόν ένα Τoyota Prius, διαβιβάζεται μία βασική αξία του κόσμου ως θεμέλιο της δικής του ταυτότητας, είτε γιατί είναι «μόδα» είτε γιατί είναι σύμφυτη αξία στο ατομικό σύστημα των αξιών του.
«Με ποιο τρόπο ο διαφημιζόμενος σήμερα μπορεί να διαχειρισθεί προς όφελος της μάρκας του την εφήμερη σχέση του καταναλωτή μέσα από την ευρύτερη έννοια του υπερκαταναλωτισμού ;»
Ο διαφημιζόμενος έχει τη δυνατότητα να προασπίσει τα συμφέροντα της μάρκας μέσα από 2 δικλείδες ασφαλείας :
Η μία έχει σα κύριο μέλημα και στόχο να δημιουργεί μία μάρκα με συνοχή, συνέπεια και αντοχή απέναντι στον ανταγωνισμό της λόγω μίας ενιαίας ταυτότητας (brand identity) και εικόνας (brand image). H άλλη αφορά στη συστηματικότητα της επικοινωνιακής στρατηγικής σε εναρμόνιση με την εικόνα της μάρκας με γνώμονα την αποτελεσματικότερη προώθηση της στο τελικό καταναλωτή.
Οποιοσδήποτε ανορθολογικός (έλλειψη κατανόησης προϊοντικών χαρακτηριστικών) ή αδιάφορος (έλλειψη πρωτοτυπίας, κλισέ) σχεδιασμός στην επικοινωνία της μάρκας από- συντονίζει τη συνολική προσπάθεια με αποτέλεσμα την βραχυπρόθεσμη παρουσία της μάρκας στην αγορά.

Ψυχή

....έχουμε αλήτισσα ψυχή....

Ερωτας και Ψυχη

Ο Ερωτας και η Ψυχη είναι ένα μυθολογικό ζευγάρι, που βασανίστηκαν πολύ μέχρι να μπορέσουν να χαρούν την αγάπη τους ανεμπόδιστα. Αυτός είναι ο μύθος του Ερωτα και της Ψυχής όπως τον αναφέρει ο Απουλήιος, Ρωμαίος συγγραφέας του 2ου μ.Χ. αιώνα.


Αν και ο Θεός Ερως στην αρχαιότητα ήταν υπεύθυνος για τα πάθη πολλών θνητών και μη, τελικά και ο ίδιος δεν γλίτωσε από τα βέλη του. Ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα την Ψυχή, μια θνητή που είχε τη φήμη μιας πανέμορφης γυναίκας. Ο μύθος του Ερωτα και της Ψυχής είναι όμορφος και αποδεικνύει τη δύναμη της αγάπης και του έρωτα στις ζωές όλων.

Η Ψυχή ήταν μια θνητή, κόρη μιας πολύ συνηθισμένης οικογένειας με τρία παιδιά. Ανθρωποι από όλα τα μέρη έρχονταν να επισκεφτούν την Ψυχή και να θαυμάσουν την ομορφιά της, τιμώντας την περισσότερο από τη Θεά Αφροδίτη.

Η Αφροδίτη όταν αντιλήφθηκε τι ακριβώς συνέβαινε, αποφάσισε να ζητήσει την παρέμβαση του γιου της Ερωτα, ο οποίος ανέλαβε να δηλητηριάσει τις ψυχές των ανδρών ώστε να μην επιθυμούν την Ψυχή. Ωστόσο, και ο ίδιος ερωτεύτηκε την Ψυχή, στρέφοντας κατά λάθος το βέλος του κατά του εαυτού του.

Τα χρόνια περνούσαν και οι γονείς της Ψυχής ήταν σαφώς προβληματισμένοι από την έλλειψη μνηστήρων, οπότε αποφάσισαν να στείλουν να πάρουν χρησμό, υποπτευόμενοι ότι κάποιος θεός έχει αναμειχθεί. Στους Δελφούς λοιπόν, ο Απόλλων, υπό την καθοδήγηση του θεού Ερωτα έδωσε χρησμό:

«Η Ψυχή δεν προορίζεται για γυναίκα κανενός θνητού. Ο άντρας της την περιμένει στην κορυφή ενός βουνού, και είναι ένα αποκρουστικό τέρας, που κανείς, ούτε θνητός ούτε αθάνατος, δεν μπορεί να του αντισταθεί». Αν και όλοι έπεσαν σε βαθιά θλίψη, αποφάσισαν να εκπληρώσουν το χρησμό ετοιμάζοντας λαμπρό γάμο με το “τέρας” του βουνού.

Ο γάμος έγινε αλλά η Ψυχή δεν μπορούσε να δει το σύζυγό της, ο οποίος εμφανιζόταν μόνο τα βράδια σε εκείνη και πάντα μέσα στο σκοτάδι. Ήταν ωστόσο τόσο τρυφερός και καλόκαρδος που η Ψυχή κατάλαβε ότι δεν μπορεί να είναι ένα αποκρουστικό τέρας, αλλά ο άντρας που επιθυμούσε σε όλη της τη ζωή.

Περνούσε υπέροχα μαζί του αλλά προβληματιζόταν γιατί δεν τον είχε δει ποτέ. Όταν κάποια στιγμή αποφάσισε να πάει στο πατρικό της, οι αδερφές της ζήλεψαν για την καλή της τύχη και την έπεισαν ότι για να μη θέλει να της φανερωθεί όχι μόνο θα είναι ένα τέρας, αλλά θα θέλει να τη σκοτώσει κιόλας. Ετσι λοιπόν της πρότειναν να τον σκοτώσει εκείνη πρώτη.

Η Ψυχή γύρισε στο παλάτι, και ξάπλωσε με το μυστηριώδη σύζυγό της. Όταν εκείνος αποκοιμήθηκε, η ψυχή πήρε ένα λυχνάρι και ένα μαχαίρι και αποφάσισε να τον σκοτώσει. Εγειρε από πάνω του και καθώς φώτισε το πρόσωπο του με το λυχνάρι, είδε προς μεγάλη της έκπληξη τον πανέμορφο Θεό Ερωτα.

Η Ψυχή τα έχασε, το λυχνάρι έγειρε στο πλάι και καυτό λάδι χύθηκε πάνω στον Ερωτα. Ο Ερωτας ξύπνησε από τον πόνο και πέταξε μακριά, λέγοντας της πως η καχυποψία της σκότωσε την αγάπη τους και ότι δεν θα μπορούσαν να είναι μαζί πια, αφού αυτή – μια θνητή – είδε το πρόσωπο ενός αθάνατου.

Μετανιωμένη η Ψυχή άρχισε να αναζητά τον Ερωτα παντού, χωρίς αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή μετά από πολλή περιπλάνηση έφτασε σε ναό της θεάς Δήμητρας, η οποία τη συμβούλεψε να παρακαλέσει την Αφροδίτη να την αφήσει να δει το γιο της.

Η Αφροδίτη είχε φυλακίσει τον Ερωτα μέχρι να ξεχάσει την Ψυχή και να επουλωθεί η πληγή από το καυτό λάδι. Ακουσε όμως από τις ικεσίες της Ψυχής και της απάντησε ότι για να δει τον αγαπημένο της, θα έπρεπε πρώτα να περάσει τρεις δοκιμασίες.

Οι δοκιμασίες ήταν δύσκολες, αλλά η Ψυχή κατόρθωσε να πραγματοποιήσει τις δυο πρώτες με επιτυχία. Ωστόσο η τελευταία δοκιμασία απαιτούσε να κατέβει στον Άδη και να φέρει το κουτί της Περσεφόνης στην Αφροδίτη. Το κουτί αυτό περιείχε το μαγικό ελιξήριο της ομορφιάς και η Ψυχή απαγορευόταν να το ανοίξει.

Η Ψυχή πήρε το κουτί αλλά δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό να το ανοίξει για να πάρει λίγο φάρμακο ομορφιάς για τον εαυτό της. Ωστόσο στο κουτί η Περσεφόνη δεν είχε βάλει κανένα μαγικό φίλτρο που θα μπορούσε να την κάνει πιο όμορφη, αλλά τον Μορφέα, που την έριξε σε βαθύ ύπνο.

Οταν ο Ερωτας έμαθε τι έπαθε η αγαπημένη του, δραπέτευσε από το παλάτι της Αφροδίτης, πέταξε στον Ολυμπο και παρακάλεσε τον Δία να σώσει την Ψυχή. Ο Δίας συγκινημένος από την αγάπη του θεού Ερωτα, την έκανε αθάνατη, επιτρέποντας στον Ερωτα να ενωθεί μαζί της για πάντα.

Τα πάθη του Πάθους

Εχει πολύ ενδιαφέρον και γλωσσικό και φιλοσοφικό- θεολογικό το πώς η λέξη με την οποία η χριστιανική σκέψη και έκφραση αναφέρθηκε στον σταυρικό θάνατο του Ιησού Χριστού, η λέξη πάθος, συνδέθηκε με διάφορες προεκτάσεις με τα πάθη του ίδιου του ανθρώπου. Μια ετυμολογική προσέγγιση της λέξης, όπως φαίνεται στην υμνογραφία, είναι αποκαλυπτική ως προς αυτό.

Κατ΄ αρχήν, ας αναφερθεί γενικά ότι από την αρχαιότητα η λέξηπάθος (από το θέμα παθ- του αορίστου β΄έπαθ-ον ), που αρχικά με τρόπο σημασιολογικά ουδέτερο αναφέρθηκε σε ό,τι παθαίνει κανείς (θετικό ή αρνητικό), εξειδικεύτηκε σταδιακά στη δήλωση της κακοπάθειας, της συμφοράς, ενός δυσάρεστου γεγονότος που βιώνει κανείς (όπως σε μια ιστορία, όπου ο Ηρόδοτος αναφερόμενος στον θάνατο της θυγατέρας του Μυκερίνου λέει «μετά δε της θυγατρός τοπάθος»). Ταυτόχρονα όμως, επειδή οι αρνητικές ροπές και έξεις που συνέχουν την ψυχή του ανθρώπου την κάνουν κατά κάποιον τρόπο άρρωστη, την κάνουν δηλαδή ναπάσχει, η λέξη πάθοςχρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει και αυτές (πβ. στον Δημόκριτο «σοφίη ψυχήν παθώναφαιρείται»).

Η λέξηπάθοςεξειδικεύτηκε στη δήλωση του σταυρικού θανάτου του Χριστού κυρίως εξαιτίας των πολλών σημείων της Καινής Διαθήκης, ειδικά των Ευαγγελίων, όπου ο αόριστος βΔτουπάσχω( έπαθον ) χρησιμοποιείται αναφορικά με το πάθος του Χριστού (σχεδόν αποκλειστικά μάλιστα με το απαρέμφατοπαθείν ). Ετσι, ο Ιησούς «ήρξατο διδάσκειν αυτούς ότι δει τον υιόν του ανθρώπου πολλά παθείν».

Στον Μυστικό Δείπνο ο Χριστός είπε στους μαθητές Του «Επιθυμία επεθύμησα τούτο το πάσχα φαγείν μεθ΄ υμών προ του με παθείν».

Μετά την Ανάσταση ρώτησε τον Λουκά και τον Κλεόπα «ουχί ταύτα έδει παθείν τον Χριστόν και εισελθείν εις την δόξαν αυτού;».

Και στις Πράξεις των Αποστόλων λέγεται ότι ο Χριστός «παρέστησεν εαυτόν ζώντα μετά το παθείν». Αρχικά μάλιστα το αντίστοιχο ουσιαστικό που χρησιμοποιήθηκε (από τον Απόστολο Παύλο) ήταν τοπάθημα:

ο Χριστός υπέστη «το πάθημα του θανάτου», γιατί έπρεπε να ολοκληρώσει την αποστολή Του στη Γη «διά παθημάτων » και γι΄ αυτό οφείλουν οι Χριστιανοί να κοινωνούν «τοις τουΧριστούπαθήμασιν ».

Εκτοτε στη χριστιανική γραμματεία και κυρίως στην υμνολογία η ρίζαπαθ- με όλα τα παράγωγα ρήματα και ουσιαστικά χρησιμοποιείται για να δείξει δύο διαφορετικά είδη «παθήσεως», που όμως τελικά συνδέονται οργανικά μεταξύ τους. Αφενός την κατάσταση του ανθρώπου που έχει περιπέσει στα πάθη του, αφετέρου την πάθηση του Χριστού χάρη στην οποία Εκείνος μας σώζει από τα πάθη. Αλλά και ένα τρίτο, που συνδέει κάπως αυτά τα δύο: τηνπροσπάθεια και ενίοτεκακο-πάθειατου ανθρώπου που αγωνίζεται να σωθεί, γινόμενος έτσι κοινωνός των παθημάτων του Χριστού. Με μια συνοπτική διατύπωση, τοπάθοςτουαπαθούς σώζει από ταπάθητον εμπαθήάνθρωπο, αν ο τελευταίος συγκακοπαθήσειμε τον Χριστό. Μια ματιά στην υμνογραφία είναι ενδεικτική ως προς αυτό.

Η ψυχή μας είναι ντυμένη «τηςεμπαθείαςδυσειδή χιτώνα », γι΄ αυτό ζητούμε από τον Χριστό να μας σώσει «εξαίρωνδουλοπαθείας» (λυτρώνοντάς μας από τη δουλεία στα πάθη). Επίσης, ζητούμε από την Παναγία να κοιμίσει «κινήσειςεμπαθείς της διανοίας». Αλλά τη μέλλουσα κρίση «τις ενέγκηγηγενών (=ποιος άνθρωπος μπορεί να υποστεί),ωνπεριπαθής ;». Μόνο οι άγιοι ήταν αυτοί που «εξέκλιναν άπασαν την της σαρκόςευπάθειαν » (ξέφυγαν από όλη την ροπή της σάρκας προς τα πάθη) και «απηρνήσαντο πάσαν ηδυπάθειαν».

Αλλά, από όλη αυτή την εμπαθήκατάσταση μας σώζει το πάθος του Χριστού. Με τον σταυρικό του θάνατοέπαθεν εκουσίως υπέρ ημών», αφού πρώτα χάρη στη Θεοτόκο «οΠλάστης ημών,ομοιοπαθές ημίν περιέθου σώμα ». Επειδή ο Χριστός είναι «φύσει Θεός τε καισυμπαθής » και «κριτής ευσυμπάθητος», γι΄ αυτό Του ζητάει ο υμνωδός: «εξαιτείν τολμώντι συμπάθησον». Η Παναγία πλάι στον σταυρό θρηνεί τον Χριστό λέγοντας «Οίμοι!πώς πάσχεις πάντων,Χριστέ υπάρχων ηαπάθεια» και πάλι σε άλλο σημείο«πώς πάσχεις ο τη φύσει απαθής,γλυκύτατε Υιέ;». Γιατί ο Χριστός είναι μεν «παθητός»στη σάρκα, αφού έλαβε«παθητήνσάρκα εμψυχωμένην » (σάρκα που μπορεί να πάθει, ντυμένη με ψυχή), αλλά «ηθεότηςαπαθήςδιέμεινε ». Αλλά χάρη στο πάθος αυτό του απαθούς εμείς «έχομεν τηναπάθειαν, ρυσθέντες της φθοράς».

Τέλος, και ο άνθρωπος πάσχει κατά έναν τρόπο προσπαθώντας να νικήσει τον κακό εαυτό του και να ακολουθήσει τον Χριστό (ο ίδιος είχε πει για όποιον θέλει να τον ακολουθήσει: «αράτω τον Σταυρόν αυτού») και ο υμνωδός μας προτρέπει στον πρώτο κιόλας Νυμφίο:

«συμπορευθώμεν αυτώκαισυσταυρωθώμεν ». Αυτό έκαναν οι άγιοι, που έζησαν «εν εγκρατείαπολλή,εν αγρυπνίαεκτενεί, εν προσευχήκαικακοπαθεία ». Και ο Παύλος προτρέπει τον μαθητή του Τιμόθεο «Συ ουνκακοπάθησον, ως καλός στρατιώτης Ιησού Χριστού».

Το πάθος λοιπόν, έννοια πολυεπίπεδη και λέξη πολύσημη, είναι ταυτόχρονα για τον άνθρωπο μέσο καταστροφής και σωτηρίας, ή καλύτερα, το ένα πάθος θεραπεύει το άλλο πάθος, πράγμα που συγκεφαλαιώνεται με τον πιο εναργή τρόπο στο «θανάτωθάνατον πατήσας».

Γ. Μπάτζιος, γλωσσολόγος

"Αροθυμώ και τραγωδώ..."